สายลมพัดพาพลิ้วไหว
ทวีความรุนแรง จนรากไม้มิอาจยืนหยัดได้อย่างภาคภูมิอีกต่อไป
อ่อนล้า..ล้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
ถูกเหยียบย่ำ เป็นได้เพียงซากไม้ไร้ค่า...
เช่นบุคคลที่สูงศักดิ์...
หากคราใดสิ้นแล้วซึ่งประโยชน์
ก็ไม่ควรค่าที่จะมีชีวิตอยู่กับชื่อเสียงที่สูงส่ง
และจุดจบ...ก็คงไม่ต่างจากเศษซากไม้..ไร้คนต้องการ
สิ่งสวยงาม...ที่บางครั้งต้องแลกกับความสูญเสีย
ความสุข...ที่ยังต้องแลกกับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส
แต่ทำไมมนุษย์ถึงต้องการมันขนาดนั้น
ทั้งๆที่รู้..ว่าอะไรรออยู่ข้างหน้า
จนกระทั่งเวลาผ่านผันไป
ความรู้สึกนั้นก็ได้บังเกิดแก่ฉัน
จนยาก...ที่จะถอนตัวจากมัน
ใช่...มันมีความสุขจริงๆ
แล้วมันก็ทุกข์มากๆในเวลาเดียวกัน
เจ็บ..ข้างใน ร้องไห้จนแทบจะไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว
ทุกๆครั้งที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของตัวเอง
สายตาคู่นั้น..... ช่างเศร้าหมองเหลือเกิน
เมื่อไหร่กัน.. ที่ฉันจะหลุดพ้น
เมื่อไหร่.. ที่ฉันจะมีดวงตาที่สดใส
และเมื่อไหร่กัน.. ที่ฉันจะได้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขจริงๆ
....ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันได้เข้าใจความหมายซักที....
